Здесь можно найти образцы любых учебных материалов, т.е. получить помощь в написании уникальных курсовых работ, дипломов, лабораторных работ, контрольных работ и рефератов. Так же вы мажете самостоятельно повысить уникальность своей работы для прохождения проверки на плагиат всего за несколько минут.

ЛИЧНЫЙ КАБИНЕТ 

 

Здравствуйте гость!

 

Логин:

Пароль:

 

Запомнить

 

 

Забыли пароль? Регистрация

Повышение уникальности

Предлагаем нашим посетителям воспользоваться бесплатным программным обеспечением «StudentHelp», которое позволит вам всего за несколько минут, выполнить повышение уникальности любого файла в формате MS Word. После такого повышения уникальности, ваша работа легко пройдете проверку в системах антиплагиат вуз, antiplagiat.ru, etxt.ru или advego.ru. Программа «StudentHelp» работает по уникальной технологии и при повышении уникальности не вставляет в текст скрытых символов, и даже если препод скопирует текст в блокнот – не увидит ни каких отличий от текста в Word файле.

Результат поиска


Наименование:


контрольная работа Заняпад и падзелы рэчы паспалитай

Информация:

Тип работы: контрольная работа. Добавлен: 05.06.2012. Сдан: 2011. Страниц: 8. Уникальность по antiplagiat.ru: < 30%

Описание (план):


Мiністэрства адукацыi Рэспублiкi Беларусь 

Вiцебскi Дзяржаўны Унiверсiтэт iмя П.М.Машэрава 
 
 

Факультэт сацыяльнай педагогiкi i псiхалогii 

завочнае аддзяленне 
 
 
 

                             Кантрольная работа
                                                   па гiсторыi Беларусi
      студэнткі 1 курса  11-М группы
                            спецыяльнасть:сацыяльная работа(СМПД),
                              4 года,6 мес.

                                            Вабiшчэвiч Зоi Iванаўны

 
         нумар залiковай кнiжкi: 20090681 
 
 
 

                                      хатнi адрас:
                                                  223040,Мiнская вобл.,
                                      Мiнскi раён,
                                                  п.Лясны,д.17,комн.506
                                         Вабiшчэвiч З.I. 
 
 

2009-2010 навучальны год 
 

21.Заняпад і падзелы Рэчы Паспалітай. 

План 
 

1.Вялікая Французская буржуазная рэвалюцыя і Еўропа.
2.Становішча сялянства і гараджан у Рэчы Паспалітай ў XVIII ст.
3.Спробы эканамічных рэформ у апошняй трэці XVIII ст.
4.Палітычныя рэформы.Канстытуцыя 1791 г.
5.Падзелы Рэчы Паспалітай.Паўстанне Т.Касцюшкі. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Змест. 

1.План------------------------------------------------------------------------------------стр.2 

2.Вялікая Французская буржуазная рэвалюцыя і Еўропа.-------------- стр.4 

3.Становішча сялянства і гараджан у Рэчы Паспалітай ў XVIII ст.---стр. 9 

4.Спробы эканамічных рэформ у апошняй трэці XVIII ст.---------------стр.12 

5.Палітычныя рэформы.Канстытуцыя 1791 г.-------------------------------стр.15 

6.Падзелы Рэчы Паспалітай.Паўстанне Т.Касцюшкі.---------------------стр.17 

7.Літаратура----------------------------------------------------------------------------стр.19 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

    1.Вялікая Французская буржуазная рэвалюцыя і Еўропа.
     Вялікая Французская рэвалюцыя (1789-1794 гг.) пачалася са склікання Генеральных Штатаў і ўзяцця Бастыліі і скончылася дзяржаўным пераваротам Напалеона Банапарта.
     Вялікая французская рэвалюцыя з'явілася заканамерным вынікам доўгага крызісу, зжыўшай сябе феадальна-абсалютысцкай сістэмы. Выразам гэтага канфлікту з'яўляліся глыбокія непрымірымыя супярэчнасці паміж трэцім саслоўем, складалым пераважна з большасці насельніцтва, з аднаго боку, і панавалымі прывілеяванымі саслоўямі - з іншай. Нягледзячы на адрозненне класавых інтэрасаў,якія ўваходзілі ў трэцяе саслоўе буржуазіі, сялянства і гарадскога плебейства (працоўных мануфактур, гарадской бядноты), іх аб'ядноўвала ў адзіным антыфеадальным дужанні зацікаўленасць у знішчэнні феадальна-абсалютысцкай сістэмы. Кіраўніком у гэтым дужанні выступала буржуазія, якая была ў той час прагрэсіўным і рэвалюцыйным класам.
   Асноўныя супярэчнасці, прадвызначаўшыя непазбежнасць рэвалюцыі, былі абвостраныя дзяржаўным банкруцтвам, распачатым у 1787 г. гандлёва-прамысловым крызісам, неўрадлівымі гадамі, пацягнуўшымі за сабой голад. У 1788-89 гг. у краіне склалася рэвалюцыйная сітуацыя. Сялянскія паўстанні, якія ахапілі шэраг французскіх правінцый, перапляталіся з выступамі плебейства ў гарадах (у Ренне, Гренобле, Безансоне ў 1788 г., у Сэнт-Антуанском прадмесце Парыжу ў 1789 г. і інш.). Манархія, якая апынулася не ў стане ўтрымліваць старымі метадамі свае пазіцыі, была змушаная пайсці на саступкі: у 1787 г. былі скліканыя нотабли,а затым Генеральныя штаты,не што збіраліся з 1614 г.
  5 мая 1789 г. у Версалі адкрыліся паседжанні Генеральных штатаў.
17 чэрвеня 1789 г. збор дэпутатаў трэцяга саслоўя абвясціла сябе Нацыянальным зборам; 9 ліпеня - Устаноўчым зборам. Адчыненая падрыхтоўка двара да разгону Ўстаноўчага збору (адстаўка Ж. Неккера, сцягванне войскаў і т.п.) паслужыла непасрэднай падставай да ўсенароднага паўстання ў Парыжы 13-14 ліпеня.
   Першы этап рэвалюцыі (14 ліпеня 1789 г.-10 жніўня 1792 г.). 14 ліпеня паўсталы народ штурмам узяў Бастылію - знак французскага абсалютызму. Узяцце Бастыліі з'явілася першай перамогай паўсталага народа, пачаткам Вялікай Французскай рэвалюцыі. Кароль быў змушаны прызнаць рэвалюцыю. У наступныя тыдні рэвалюцыя распаўсюдзілася па ўсёй краіне. У гарадах народ ссоўваў старыя органы ўлады і замяняў іх новымі буржуазнымі муніцыпальнымі органамі. У Парыжы і ў правінцыйных гарадах буржуазія стварала сваю ўзброеную сілу - Нацыянальную гвардыю. Адначасова ў шматлікіх правінцыях (асабліва ў Дофіне, Франш-Конте, Эльзасе і інш.) разгарнуліся незвычайныя па сіле і размаху сялянскія паўстанні і выступы. Магутны сялянскі рух улетку і ўвосень 1789 г. пашырыла і замацавала перамогу рэвалюцыі. Адлюстраваннем велізарнага рэвалюцыйнага ўздыму, які ахапіў усю краіну ў пачатковы перыяд рэвалюцыі, калі буржуазія адважна ішла на звяз з народам і ўсё трэцяе саслоўе выступала адзіным супраць феадальна-абсалютысцкага ладу, з'явілася Дэкларацыя праў чалавека і грамадзяніна, прынятая Ўстаноўчым зборам 26 жніўня 1789 г.
    Першы этап рэвалюцыі стаў перыядам панавання буйнай буржуазіі; заканадаўства і ўся палітыка Ўстаноўчага збору вызначаліся яе інтэрасамі. У той меры, у які яны супадалі з інтэрасамі астатняй часткі трэцяга саслоўя - дэмакратычных пластоў буржуазіі, сялянства і плебейства - і спрыялі разбурэнню феадальнага ладу, яны былі прагрэсіўнымі. Такія былі дэкрэты аб адмене дзялення на саслоўі, аб перадачы царкоўнага маёмасцяў у распараджэнне нацыі, аб царкоўнай рэформе (якая ставіла духавенства пад кантроль дзяржавы), аб знішчэнні старога, сярэднявечнага адміністрацыйнага дзялення Францыі і аб падзеле краіны на дэпартаменты, дыскрыты, кантоны і камуны ,аб скасаванні цэхаў ,аб знішчэнні рэгламентацыі і інш. абмежаванняў, якія перашкаджалі развіццю гандлю і прамысловасці, і т.п. Але ў галоўным пытанні рэвалюцыі - аграрным, буйная буржуазія ўпарта супрацівілася асноўнаму патрабаванню сялянства - ліквідацыі феадальных павіннасцяў. Прынятыя пад ціскам сялянскіх паўстанняў рашэння Ўстаноўчага збору па аграрным пытанні пакідалі ў сіле асноўныя феадальныя правы і не задаволілі сялянства. Імкненнем замацаваць палітычнае панаванне буйнай буржуазіі і ўхіліць народныя масы ад удзелу ў палітычным жыцці былі прасякнутыя дэкрэты аб уводзінах цэнзавай выбарчай сістэмы і падзеле грамадзян на "актыўных" і "пасіўных" (дэкрэты ўвайшлі ў Канстытуцыю 1791 г.). Класавымі інтэрасамі буржуазіі быў прадыктаваны і першы антырабочы закон - Ле Шапелье закон (14 чэрвеня 1791 г.), які забараняў стачкі і працоўныя звязы.
      Антыдэмакратычная палітыка буйнай буржуазіі, якая аддзялілася ад астатняй часткі трэцяга саслоўя і пераўтворанай у кансерватыўную сілу, выклікала рэзкую незадаволенасць сялянства, плебейства і што ішла з імі дэмакратычнай часткі буржуазіі. Сялянскія выступы з вясны 1790 г. ізноў узмацніліся. Актывізаваліся народныя масы ў гарадах. Пагаршэлае харчовае становішча ў Парыжы і контррэвалюцыйныя намеры прыхільнікаў каралеўскага двара заахвоцілі народ Парыжу 5-6 кастрычніка 1789 г. пайсці паходам на Версаль. Умяшанне народа сарвала контррэвалюцыйныя планы і прымусіла Ўстаноўчы збор і караля пераехаць з Версалю ў Парыж. Нараўне з Якабінскім клубам увесь большы ўплыў на масы набывалі і іншыя рэвалюцыйна-дэмакратычныя клубы - кордельеров, "Сацыяльны кружок" і інш., а таксама такія органы рэвалюцыйнай дэмакратыі. Паслядоўнае дужанне ва Ўстаноўчым зборы невялікай групы дэпутатаў на чале з М. Рабесп'ерам супраць антыдэмакратычнай палітыкі большасці сустракала ўсю большую спагаду ў краіне. Выразам якія абвастрыліся класавых супярэчнасцяў усярэдзіне былога трэцяга саслоўя з'явіўся так званы вареннскій крызіс - востры палітычны крызіс у чэрвені - ліпені 1791г., узніклы ў сувязі з спробай караля Людовіка XVI збегчы за мяжу. Растрэл 17 ліпеня па загадзе Ўстаноўчага збору дэманстрацыі на Марсовом поле парыжан, патрабавалых адхілення караля ад улады, азначаў ператварэнне буйнай буржуазіі з кансерватыўнай у контррэвалюцыйную сілу. Які адбыўся напярэдадні (16 ліпеня) раскол Якабінскага клуба і вылучэнне канстытуцыяналістаў у Клуб фельянов таксама выяўлялі ,які здзейсніўся адчынена раскол трэцяга саслоўя.
    Падзеі ў Францыі аказалі вялікі рэвалюцыянізавальны ўплыў на прагрэсіўныя грамадскія сілы інш. краін. У той жа час супраць рэвалюцыйнай Францыі пачаткаў складацца контррэвалюцыйны блок еўрапейскіх феадальных манархій і буржуазна-арыстакратычных кругоў Вялікабрытаніі. З 1791 г. падрыхтоўка еўрапейскіх манархій да інтэрвенцыі супраць французскай рэвалюцыі прыняла адчынены характар. Пытанне аб набліжаўшыяся вайне стала галоўным пытаннем палітычнага дужання, які адкрыўся 1 кастрычніка 1791 г. 20 красавіка 1792 г. Францыя абвясціла вайну Аўстрыі. У тым жа гаду ў вайну з рэвалюцыйнай Францыяй уступілі Прусія і Сардынскае каралеўства, у 1793 г.- Вялікабрытанія, Нідэрланды, Іспанія, Неапалітанскае каралеўства, германскія дзяржавы і інш. У гэтай вайне "рэвалюцыйная Францыя абаранялася ад рэакцыйна-манархічнай Еўропы" (5, с. 196).
     Здрада шматлікіх генералаў французскага войска палегчыла інтэрвентам пранікненне на тэрыторыю Францыі, а затым наступ на Парыж. Падчас магутнага патрыятычнага руху народных мас, якія падняліся на абарону рэвалюцыйнай айчыны, былі створаныя ў найкароткія тэрміны шматлікія фармаванні добраахвотнікаў.У той жа час народны гнеў звярнуўся супраць таемных саюзнікаў інтэрвентаў - караля і яго саўдзельнікаў. Рух супраць манархіі вылілося 10 жніўня 1792 г. у магутнае народнае паўстанне ў Парыжы. Гэта дало штуршок наступнаму развіццю рэвалюцыі па ўзыходзячай лініі.
        Другі этап рэвалюцыі (10 жніўня 1792 г.-2 чэрвеня 1793 г.) вызначаўся вострым дужаннем паміж якабінцамі-монтаньярамі і жырандыстамі. Жырандысты ўяўлялі гандлёва-прамысловую і землеўладальніцкую буржуазію, пераважна правінцыйную, паспеўшую атрымаць некаторыя выгоды ад рэвалюцыі. Прыйдучы ў якасці кіравальнай партыі на змену фельянам і пераходзячы на кансерватыўныя пазіцыі, жырандысты імкнуліся спыніць рэвалюцыю, не дапусціць яе наступнага развіцця. Якабінцы не былі аднастайнай партыяй. Яны ўяўлялі блок сярэдніх і найнізкіх пластоў буржуазіі, сялянства і плебейства, гэта значыць класавых груп, патрабаванні якіх яшчэ не былі здаволеныя, што падахвочвала іх імкнуцца да паглыблення і пашырэнню рэвалюцыі.
     На першым публічным паседжанні Канвент аднадушна прыняў рашэнне аб скасаванні каралеўскай улады (21 верасня 1792 г.). У Францыі была ўсталявана рэспубліка. Насуперак супраціву жырандыстаў, якабінцы настаялі на адданні былога караля суду Канвента, а затым, пасля прызнання яго вінаватасці, на вынясенні яму смяротнага прысуду. 21 студзеня 1793 г. Людовік XVI быў пакараны.
    Рэзкае пагаршэнне эканамічнага і асабліва харчовага становішча з прычыны вайны спрыяла абвастрэнню класавага дужання ў краіне. У 1793 г. ізноў узмацніўся сялянскі рух. Спроба жырандыстаў супрацьпаставіць Парыжу правінцыю (дзе іх пазіцыі былі моцныя), збліжэнне жырандыстаў з адчынена контррэвалюцыйнымі элементамі зрабілі непазбежным новае народнае паўстанне 31 траўня - 2 чэрвеня 1793 г. Яно завяршылася выгнаннем жырандыстаў з Канвента і пераходам улады да якабінцаў.
    Распачаты трэці этап рэвалюцыі (2 чэрвеня 1793 г.-27/28 ліпеня 1794 г.) быў яе вышэйшым этапам - рэвалюцыйна- дэмакратычнай якабінскай дыктатурай. Якабінцы дашлі да ўлады ў крытычны момант у жыцці рэспублікі. Войскі інтэрвентаў урываліся з поўначы, усходу і поўдні. Контррэвалюцыйныя мецяжы ахапілі ўвесь паўночн захад краіны, а таксама поўдзень. Каля двух трацін тэрыторыі Францыі апынулася ў руках ворагаў рэвалюцыі. Толькі рэвалюцыйная рашучасць і адвага якабінцаў, развязалых ініцыятыву народных мас і якія ўзначалілі іх дужанне, выратавала рэвалюцыю і падрыхтавала перамогу рэспублікі. Аграрным заканадаўствам (чэрвень - ліпень 1793 г.) якабінскі Канвент перадаў сялянам супольныя і эмігранцкія землі для падзелу і цалкам знішчыў усе феадальныя правы і прывілеі. Такім чынам, галоўнае пытанне рэвалюцыі - аграрнае - было дазволена на дэмакратычнай аснове, і былыя феадальна-залежныя сяляне ператварыліся ў вольных уласнікаў.што прадвызначыла пераход на бок якабінскага ўрада асноўных мас сялянства, яго актыўны ўдзел у абароне рэспублікі і яе сацыяльных заваёў. 24 чэрвеня 1793 г. Канвент зацвердзіў замест цэнзавай канстытуцыі 1791г. новую канстытуцыю - значна больш дэмакратычную. Аднак крытычнае становішча рэспублікі вымусіла якабінцаў адтэрмінаваць уводзіны ў дзеянне канстытуцыйнага рэжыму і замяніць яго рэжымам рэвалюцыйна-дэмакратычнай дыктатуры. Якая складвалася падчас напружанага класавага дужання сістэма якабінскай дыктатуры спалучала моцную і цвёрдую цэнтралізаваную ўладу з ідучай знізу шырокай народнай ініцыятывай. Рэвалюцыйная ініцыятыва мас у перыяд якабінскай дыктатуры выявілася асабліва ярка. Так, па патрабаванні народа Канвент 23 жніўня 1793 г. прыняў гістарычны дэкрэт аб мабілізацыі ўсёй французскай нацыі на дужанне на выгнанне ворагаў з меж рэспублікі. Пад ціскам плебейскіх мас Канвент прыняў (29 верасня 1793 г.) дэкрэт аб уводзінах усеагульнага максімуму. Усталёўваючы максімум на прадукты спажывання, Канвент у той жа час распаўсюдзіў яго і на заработны паплатак працоўных. У гэтым асабліва ярка выявілася супярэчлівая палітыка якабінцаў. Яна мовілася таксама ў тым, што, прыняўшы шэраг патрабаванняў руху "ашалелых", якабінцы да пачатку верасня 1793 г. разграмілі гэты рух.
     З пачатку 1794 г. у шэрагах якабінскага блока разгарнулася ўнутранае дужанне. Ад якабінскай дыктатуры сталі часткова адыходзіць плебейскія элементы і сельская бяднота, шэраг сацыяльных патрабаванняў. У той жа час вялікая частка буржуазіі, якая не жадала далей мірыцца з абмежавальным рэжымам і плебейскімі метадамі якабінскай дыктатуры, пераходзіла на пазіцыі контррэвалюцыі, захапляючы за сабой заможнае сялянства, незадаволенае палітыкай рэквізіцый, а ўслед за ім і сярэдняе сялянства. Улетку 1794 г., канец рэвалюцыі. Параза якабінскай дыктатуры было абумоўленае паглыбленнем яе ўнутраных супярэчнасцяў і, галоўнай выявай, паваротам асноўных сіл буржуазіі і сялянства супраць якабінскага ўрада.
      Вялікая Французская буржуазная рэвалюцыя мела велізарнае гістарычнае значэнне. Быўшы па сваім характары народнай, буржуазна-дэмакратычнай, яна пакончыла з феадальна-абсалютысцкім ладам і тым самым спрыяла развіццю прагрэсіўных для таго часу капіталістычных адносін. Таксама заклала аснову трывалых рэвалюцыйна-дэмакратычных традыцый французскага народа, яна аказала сур'ёзны і доўгі ўплыў на наступную гісторыю не толькі Францыі, але і шматлікіх іншых краін.(5,195) 

  2.Становішча сялянства і гараджан у Рэчы Паспалітай ў XVIII ст.
  У другой палове XVII ст. Рэч Паспалітая знаходзілася ў стане глыбокага эканамічнага заняпаду і палітычнага крызісу. З сярэдзіны   XVII ст. дзяржава ўступіла ў паласу разбуральных войнаў і ўнутраных міжусобіц.
   Голад,эпідэміі прычынілі велізарныя бедствы,а месцамі прывялі да поўнага разарэння сялян,цяжка адбіліся на панскай гаспадарцы.Былі разбураны гарады,колькасць насельніцтва зменшылася больш чым у два разы.
    Цяжкія вынікі войнаў ускладняліся захаваннем і ўмацаваннем фальваркава-паншчыннай сістэмы гаспадаркі,феадальнай анархіяй і міжусобіцамі.За сялянскі кошт жылі і карміліся дзяржава, шляхта, войска, царква. На іх карысць прыгонныя адпрацоўвалі шматлікія павіннасці. Галоўныя з іх,як і раней,-паншчына(дармавая праца сялян з уласным інвентаром у гаспадарцы феадала),чынш(грашовы падатак) і дзякла(натуральная даніна,якая скаладалася з прадуктаў сельскай гаспадаркі і прыродных дароў).Акрамя штотыдневай паншчыны выконваліся адработачныя павіннасці- гвалты,талокі,згоны- работы, звязаныя са жнівом,сенакосам,узворваннем зямлі феадала.
   Узмацненне феадальнага прыгнёту выклікала далейшае абвастрэнне сацыяльных супярэцнасцей на Беларусі.Найбольш пашыранымі формамі супраціўлення з'яўляліся падача скараў на злоўжыванні феадальнай адміністрацыі,арандатараў,адмова выконваць павіннасці,уцёкі сялян ад сваіх уладальнікаў за межы Рэчы Паспалітай.(8,с.26-28)
    Вышэйнай формай барацьбы сялян і гараджан былі ўзброенныя выступленні. Адным з найбольш буйных узброенных антыфеадальных выступленняў сялян на Беларусі было Крычаўскае паўстанне
1740-1744 гг.,якое ўзначаліў Васіль Вашчыла.Памочнікамі яго былі Іван Карпач,Васіль Вецер,Стэся Бачко. (1,с.47)
   На працягу года паўстанне распаўсюдзілася на большасць тэрыторыі Крычаўскага староства.Да яго далучыліся сяляне шляхецкіх уладанняў і прышлыя людзі з Расіі.Паўстанцы нападалі на дамы багатых гандляроў,адбіралі кабальныя дакументы,найбольш злосных забівалі.
І.Радзівіл быў вымушаны перадаць староства іншаму арандатару.Але гэта толькі часова паслабіла сялянскі рух.Улетку 1743 г. барацьба абвастрылася і перарасла ва ўзброеннае паўстанне.Пастаўшыя непрымалі распараджэнняў Радзівіла,праганялі і забівалі чыноўнікаў.У канцы 1743 г. староства засталося не толькі без арандатараў,але і без адміністрацыі.
    І на пачатку 1744 г. Радзівіл накіраваў у Крычаў атрад коннага і пашага войскаў с артылерыяй.Праведаўшы пра тое,паўстанцы прабавалі ўзяць Крычаўскі замак штурмам,але беспаспяхова.Барацьба працягвалася,у шэрагах паўстанцаў налічвалася больш чым за 4 тыс.чалавек.Аднак карнае войска раптом напала на паўстанцаў і раўбіла яго,бо сілы былі няроўныя.На полі бою з ліку паўстанцаў засталося 100 чалавек забітых,500 параненых,а 77 трапілі у палон.(3,с 181)
    Пачалася расправа.Камандуючы карнікамі загадаў 30 паўстанцаў павесіць,30 пасадзіць жывымі на палі.Уся маёмасць актывістаў сялянскага руху канфіскоўвалася.
     У лютым 1744 г. адбыўся суд над кіраўнікамі паўстанцаў.Памочнікаў Авшчылы прыгаварылі да пакарання смерцю.Але самога Вашчылы сярод загінуўшых не было.Яму ўдалося пераўці мяжу і шукаць паратунку ў Расійскай дзяржаве.Дазнаўшыся пра месцазнаходжанне завадатара крычаўскіх сялян,Радзівіл звярнуўся з просьбай да ўрада Расіі аб перадачыяго як злачынца.Пакуль вялася папяровая цяганіна,Васіль Вашчыла,якога трымалі пад аховай,цяжка захварэў і памёр 26 жніўня 1744 г.
     Але пагалосак Крычаўскага паўстання доўгім рэхам адазвалася па ўсёй Рэчы Паспалітай.І цераз дзесяць гадоў пасля Крычаўскага пачалося  паўстанне сялян ва ўладанні каталіцкай царквы Каменшчына Мазырскага павета.Прычынай яго быў зноў жа непасільны прыгнёт,які доўгі час трывалі прыгонныя маёнтка.
     Самыя раннія звесткі аб камянецкім выступленні адносяцца да      7 верасня 1754 г.Пад гэтай датай значыцца загад гетмана Вялікага княства Літоўскага аб накіраванні ва ўладанне 2 харугваў для падаўлення сялянскіх хваляванняў.Напэўна гэта ім хутка ўдалося,бо ў снежні харугвы былі адкліканы на месца.
     Аднак барацьба ва ўладанні не спынілася.У кастрычнку 1755 г. сяляне зноў узяліся за зброю.Тым жа 2 харугвам,як і год назад,прыйшлося выпраўляцца на Каменьшчыну.На гэты раз такой сілы для ўціхамірвання падданых не хапіла.Цераз месяц на Мазыршчыну накіроўваюцца яшчэ 4 харугвы на чале са шляхціцам Панятоўскім.Аднак і павялічаннай колькасці вайскоўцаў для падаўлення выступлення было яўна недастаткова.
     У лютым 1756 г. да Панятоўскага прыбыло падмацаванне.Гэта былі гусары,лёгкая конніца і пяхота з артылерыяй.З такой сілай мог разлічваць на поспех у барацьбе з сялянамі.Таму адразу накіраваўся да Славечна.
    Сутычка не была доўгай.Імклівая атака прафесійнага войска разбурыла ўмацаваны лагер паўстанцаў.Гэта быў пачатак жорсткай расправы,якую ўчынілі пераможцы над паўстанцамі.На месца экзекуцыі яны сагналі ўсё дарослае насальніцтва Камянецкай воласці і пачалі выконваць прыгаворы.Адных удзельнікаў сялснскага руху каралі смерцю,іншых-білі бізунамі.
       Такім чынам,паўстанне на Каменшчыне пацярпела паражэнее.У ім,як і ў паўстанні сялян Крычаўскага староства,дакладна праявіліся тыповыя для феадальнай эпохі раз'яднанасць сялянскага руху яго непаслядоўнасць.
      Але разам з тым безвыніковымі сялянскія выступленні назваць нельга.Пасля іх становішча сялян на некаторы час паляпшалася,ліквідаваліся агідныя праявы феадальнага прыгнёту.(6,с.177-178)
       Супярэчнасці грамадска-палітычнага жыцця гарадоў праяўляліся ў розных формах барацьбы: у падачы скаргаў і заяў у суды і вярхоўнай уладзе,у адмаўленні падпарадкоўвацца адміністрацыі ці арандатару,у паўстаннях.
       Напрыклад,гараджане Магілёва зрывалі судовыя разборы,не выконалі распараджэнні магістрата і ўрэшце дамагліся таго,што старая рада была звергнута і выбрана новая.Выступленні былі і іншых гарадах: Гародне,Менску,Полацку.(7,с.164)
     
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

    3.Спробы эканамічных рэформ у апошняй трэці XVIII ст.
     У XVI ст.побач зфеадальнай гаспадаркай,якая насіла натуральны характар (у такой гаспадарцы ўжывалася ўсё,што выраблялася, прадукцыя не ішла на продаж),усталёўваецца фальварковая гаспадарка,прадукцыя якой прызначалася для гандлю.Пераход да фальваркавай гаспадаркі быў звязаны з развіццём гандлю збожжам,які даваў феадалам большы прыбытак.
     Рост попыту на збожжа выклікаў пашырэнне плошчы пасяўных зямель.Таму вытворчасць у фальваркавай гаспадарцы была заснавана на выкананні работ па апрацоўцы зямлі і зборы ўраджаю сялянамі.Але зямля не належыла тым,хто працаваў на ёй.Сяляне вымушаны былі звяртацца да шляхціца,каб той выдзеліў зямельны надзел.За карыстанне селянін выконваў павіннасці (паншчына,чынш).
     Каб упарадкаваць сялянскае землекарыстанне і павіннасці сялян,была ўведзена адзіная стандартная мера зямельнай плошчы - валока,роўная 21,36 га ,з якой ад сялян патрабаваліся аднолькавыя падаткі і павіннасці. У 1557 г. вялікім князем літоўскім і польскім Жыгімонтам II Аўгустам быў падпісаны дакумент пад назвай “Устава на валокі “,які прадуглежваў правядзенне аграрнай рэформы.Сялянскія гаспадаркі атрымалі ў сярэднім адну валоку на дзе сям'і і сярэдні сялянскі надзел складаў прыблізна 10,6 га - паўвалокі.Лепшыя землі адышлі пад панскія фальваркі - двор і гаспадарку землеўласніка. (2,с.116-117)
    Квітнеючыя беларускія гарады XVI-XVII ст. увайшлі ў другую палову XVII-XVIII стю у стане страшэннага разбурэння.Некаторыя населенныя пункты практычна былі зруйнаваны з зямлёй.
     Пасля разбуральных навалаў жыхары беларускіх гарадоў і мястэчкаў пачалі расчышчаць пажарышчы і адбудоўваць свае сядзібы.Але вярнуць былую веліч і прыгажосць гарадам Беларусі ім так і не ўдалося.(6,с.180-181).
     Аднаўленне гарадоў тармазілася палітычнымі і эканамічнымі ўмовамі тагачаснага жыцця: палітычным ладам Рэчы Паспалітай, самавольствам шляхты,пашырэннем фальварачна-паншчыннай сістэмы.Не паспявалі падняцца гарады з руін,як зноў пачыналася чарговая вайна і зноў руйнаваліся гарады і вёскі Беларусі.
    Перш за ўсё пасля ваеннага спусташэння краіны пачалі аднаўляцца мястэчкі,а з буйных гарадоў - Магілёў,Віцебск,Гродна.Большасць гарадоў і мястэчак да сярэдзіны XVIII ст. заставалася яшчэ ў заняпадзе,які быў выкарыстаны феадаламі і каталіцкай царквой для пашырэння сваіх уладанняў.
    Будаваліся новыя шляхі зносін.У 1781 г. пачалося будаўніцтва Днепра-Бугскага канала.У 1784 г. было завершана будаўніцтва канала Агінскага,які злучыў Нёман з Дняпро.У канцы ХVІІІ ст.быў распрацаваны праект будаўніцтва Бярэзінскага канала,які ў пачатку ХІХ ст. злучыў басейны рэк Заходняя Дзвіна і Дняпро.(2,с.119)
    Гарады Беларусі па-ранейшаму карысталіся Магдэбургскім правам.У склад магістрату ўваходзілі бурмістры,радцы і лаўнікі.На чале горада стаяў войт.У дапамогу яму прыдаваліся намеснікі-лентвойты.Судовыя функцыі выконваў магістрацкі суд.Войтаў прызначаў кароль.
    Рамяство і гандаль заставаліся асновай гаспадарчай дзейнасці гараджан.Буйныя гарады з'яўляліся буйнымі гандлёвымі цэнтрамі.У малых гарадах і мястэчкахперыядычна праводзіліся кірмашы.
     У XVIII ст.адбылася пэўная карэкціроўка арыентаванасці знешняга гандлю.На захад ішлі прадукты сельскагаспадарчай вытворчасці.Але з пачатку XVIII ст. узрасла роля Пецярбурга.Праз яго пайшлі тавары ў Заходнюю Еўропу з паўночнага захаду Расіі,што раней рухаліся цераз Беларусь.Такім чынам,рэзка скарацілася пасрэдніцкая роля беларускага купецтва.Тады яго гандлёвыя сувязі пераарыентаваліся на гарады паўночна-заходняй Расіі і левабярэжнай Украіны.
    Як і раней ад 25 да 50 % гарадскога насельніцтва займалася рамяством  і рамеснікі,як і раней, былі згрупаваны ў прафесійныя цэхі.Але цэхі на гэты час вычарпалі рэсурсы для самаразвіцця. Абвастрыліся адносіны паміж цэхавымі і няцэхавымі рамеснікамі.Апошніх станавілася ўсё больш.Узнікалі канфлікты паміж блізкімі па прафесіі цэхамі.
    Цэхавая арганізацыя прамысловай вытворчасці,як параджэнне аджываючых феадальных адносін,паступова адыходзіла.І спыніць пранікненне ў эканоміку мануфактурнай вытворчасці цэхі былі не ў стане.
    Мануфактуры былі пераходнай формай ад рамеснай вытворчасці да капіталістычнай фабрыкі.Мануфактуру з майстэрняй блізіла выкарыстанне ручной працы.А з капіталістычнай фабрыкай падабенства манйфактур было ў тым,што на гэтых прадпрыемствах ужывалася наёмная праца і прысутнічаў яе падзел. (6,с.183-187)             
    У пачатку XVIII ст. на Беларусі з'яўляюцца першыя мануфактуры-Налібоцкая і Урэцкая шкляныя.Еўрапейскую вядомасць мела мануфактура ў радзівілаўскім мястэчку Урэчча-першае прадпрыемства па вырабе люстэркаў ва ўсёй Рэчы Паспалітай.Шырокую вядомасць атрымалі Слуцкая і Нясвіжская мануфактуры шаўковых паясоў.Слуцкія паясы маюць сусветную славу.Пры яго вырабе выкарыстоўваліся беларускія народныя ўзоры,нацыянальны ўзор.Даўжыня такого пояса складала 2- 4.5 м.(8,с.28)
     Таксама да першых мануфактур можна аднесці і Свержаньскую - фаянсавую.Значнымі былі Крычаўская, Шклоўская, Горацкая, Дубровенская, Мышаўская, Карэліцкая мануфактуры.У прадмесцях Гародні дзейнічалі суконная, баваўняная, палатняная, карункавая, панчошная, капялюшная, карэтная фабрыкі,а таксама фабрыкі шаўковых паясоў, ігральных карт, аружэйная, свечачная і гарбарная, завод жалезных і медных вырабаў.
    У другой палове XVIII ст. у мястэчку Карэлічы працавала ткацкая мануфактура Радзівілаў па вырабу палатна для абіўкі сцен, абрусаў, бязворсавых дываноў (шпалераў).Ткалі іх у складанай габеленавай тэхніцы.Выканаўцамі былі мясцовыя майстры.На Карэлічскай мануфактуры была выткана серыя шпалераў цудоўных па якасці і геніяльных па майстэрству.На іх адлюстроўваліся гістарычныя падзеі : “Парад войскаўьпад Заблудавам “, “Імператар Карл V надае Радзівілам княжацкі тытул” , “Узяцце ў палон Станіслава Міхала Крычэўскага пад Лоевам у 1649 годзе” і іншыя.
    У ХVІІІ ст. з'яўляюцца невялікія заводы па выплаўцы жалеза і чыгуну.Вядомыя яны ў Высокім на Аршаншчыне ,Кляцішчах пад Стоўбцамі.Найбуйнешым прадпрыемствам такога тыпу быў чыгуналіцейны завод графа Храптовіча ў Вішневе,што на Валожыншчыне.
    Такім чынам, у другой палове ХVІІ - першай палове ХVІІІ ст.беларуская вёска і горад перажывалі заняпад у сваім развіцці.Звязаны ён быў з разбурэннямі ды нястачамі ваеннага ліхалецця.Але ў другой палове ХVІІІ ст., пасля аднаўлення гаспадаркі,цераз спробы пераадолення палітыка-эканамічнага крызісу Рэчы Паспалітай у эканоміцы Беларусі прабіваліся парасткі новых вытворча-грамадскіх адносін.(6,с.187-190)
и т.д.................


Перейти к полному тексту работы


Скачать работу с онлайн повышением уникальности до 90% по antiplagiat.ru, etxt.ru или advego.ru


Смотреть полный текст работы бесплатно


Смотреть похожие работы


* Примечание. Уникальность работы указана на дату публикации, текущее значение может отличаться от указанного.